DE ROUDE LÉIW

Ee rasant Mäerchen fir Kanner an Erwuessener iwwert dat, wat am Liewen wierklech wichteg ass

Olivier Garofalo

.

Iergendwann am 13. Joerhonnert huet e sech breet gemaach, ass vum Wopen op ee schicke Fändel geplënnert an huet als Roude Léiw houfreg säi Status als Nationalsymbol genoss. Mee no all deene Joer huet esou munches changéiert. Permanent muss de Roude Léiw bei Sportsevenementer hierhalen oder op Uniformen drun erënneren, dass d'Lëtzebuerger bleiwe wëllen, wat si sinn. Nee, dorop huet de Roude Léiw kee Bock méi! Iwwer Nuecht spréngt hien heemlech vum Fändel! Mee éier hien sech ëmsinn huet, lant hien an enger geheimnisvoller Welt:

Am Alusru-Land begéint hien esou ongewéinleche Wiesen ewéi dem Orlaf, dem Callis oder och dem Illaias. Well hien sech fir dee Gréissten hält, wëll de Roude Léiw näischt mat deene Friemen ze dinn hunn, déi sech nu guer net fir Besëtztum a Grenzen interesséieren. Allerdéngs mierkt hien séier, dass hien hir Hëllef brauch, wann hien rëm zréck op Lëtzebuerg wëll fannen...

.